Мае вершы

Які у сэрцы застарэлы сум
І боль у сэрцы -
Як надзея сттраты
Пакутаў, што Вядуць да Вольных Думаў -
Мяне і нават тых
Хто мне так вінаваты!

Лясная сцяжынка, рачулка,
Туманам спавіты абшар,
Сэрца застукала гулка
На сцежцы надзеяў і мараў!
А за туманам дарогі -
Нязнаных у дзяцінстве краін.
Добра свет створаны Богам,
Ды падгінаюцца ногі -
Ужо родных няма, я адзін.

Наша Беларусь пад ветрам,
Пад дажджом,
Пад мокрым снегам,
Пад спякотай,
Пад туманам,
Пад слатой,
Пад ураганам,
Край счаслівы і гаротны:
Зорным небам так нам родны
Край с душой асiрацелай,
З сцягам бела-чырвона-белым,

Нам-людзям вельмі хочацца любіць ,
А нелюдзь моцна прагне ненавідзець,
Крыжы ламаць і забіваць і біць...
Да тых часоў: пакуль ЗБАВІЦЕЛЬ прыйдзе!

Над полем хмары - сумна, золка,
У полі вецер і слата.
Адно мяне трывожыць толькі:
Што птушкі не туды ляцяць.

Ляцяць на поўнач - вецяр гоніць
Насустрач ледзяным дажджам,
У галодны край дзе у звоны звоніць
Калымскі зруйнаваны Храм.

Выхад. ... 2 І зьявіўся яму анёл Гасподні ў полымі агню зь сярэдзіны цярновага куста. І ўбачыў ён, што цярновы куст гарыць агнём, але куст не згарае.

Сьнягі,сьнягі...
           Імглістыя прасторы.
Сьнягі ляглі надоўга,
           Да вясны!
Скрозь попел шэрані
           Блішчаць у небе зоры,
Здалёку з вокнаў хат
           Блішчаць вагні.
У небе ясна-поўня,
            У лесе-цені,

Калі падчас на зорным небакраі
Мы бачым зоркі роўна у тым жа мейсцы-
Мы кожны раз адчайна іх пытыем:-
Куды яны наш лёс жадаюць весьці?!
І  так заўжды-ад даты і да даты
У сэрцы звон зьвініць пытаннем грэшным-
У дні нараджэння, ў будні і у сьвяты:-

Анатоль Кычынскі